Artiest info |
Website |
|
|
|
MARKT ZELE – 22/05/2010 |
|
review rootsville
|
Gelukkig zijn er nog festivals die een hart hebben voor Belgische bluesbands. Daarenboven staat daar ook de gezelligheid troef met sympathieke medewerkers, bier in glazen en bediening aan tafel. Neen, ik heb hier niet over Blues Oan Daa Stoazze maar wel over het festival van The Blues Store in Zele. Dit jaar viel het eens niet samen met Duvel Blues, dus de ideale gelegenheid om onze Zeelse buren een bezoek te brengen.
Drie bands dit jaar en niet van de minste. Jammer genoeg moet er steeds iemand de kop er af bijten, wat niet de meest dankbare taak is, maar Fried Bourbon – aan wie dit jaar de eer toekwam – deden dit met verve. Ondertussen zijn dit wel al “ouwe rotten” in het vak en ze hebben al voor hetere vuren gestaan. De tent begon al aardig vol te lopen toen de mannen het startschot gaven van deze negende editie. Ze konden aan het Zeelse publiek laten zien wat voor kwaliteiten ze in huis hadden. Het duo Troch – Ielegems is op al die jaren perfect op elkaar ingespeeld en het nieuwe ritmeduo (Sepp Donvil op drums en Luc Michiels op bas) heeft zich gretig in de band ingewerkt. Vette harplicks en scherpe gitaarklanken konden de aanwezigen wel in beweging brengen. We kregen een gewone set voorgeschoteld met songs als ‘7 Month’, ‘Deep Fried Boogie’ één van mijn favorieten ‘Blue Picasso Night’ over ‘9 Below 0’ naar een vettig gespeelde ‘River Styx’ om af te sluiten met ‘We Got To Go’. Weer een goede score, maar geen bissers gezien het tijdsgebrek. Jammer! Enig minpuntje was de abominabele klank, hopelijk werd daar tijdens de tweede band iets aan gedaan.
Het was een blij weerzien met Professor Deaf & The Swingalholics. Ze staan niet zo dikwijls op onze Vlaamse podia en dat is heel jammer. Ze hebben gisteren weer bewezen dat ze één van de beste partybands van Vlaanderen zijn. Nog niets veranderd in de bezetting behalve een kortstondige vervanging van drummer wegens ziekte van het origineel exemplaar, doch zeker geen kwaliteitsverlies in het geheel. De “Horny Horns” maakten weer veel leute , er werd zelfs tijd gemaakt om een potje te kaarten tijdens een solo van Rudy Van Nest. Enfin, alle gekheid op een stokje, dit is echt grote klasse en er mogen er veel een puntje aan zuigen. Het was echt de revival van de big-band stijl waar Louis Jordan “himself” trots zou zijn op geweest. Stevige jump en swingblues met de nodige tijd voor lekkere harpsolo’s van Luc Borms, die zich letterlijk de longen uit het lijf blies. Dit is echt muziek naar het hart van de mensen, want het duurde niet lang voor de eerste swingers de dansvloer veroverden. Er zitten ondertussen een aantal nieuwe songs in de set en blijkt dat eind 2010 een nieuwe cd wordt verwacht. Ik kijk er al naar uit. Voor de nieuwsgierigen onder ons, we konden genieten van dingen als ‘Choo Choo Boogie’, ‘Lick Your Shoe’, ‘No Work No Pay’, ‘Jump Jive’, duchtig brullen bij ‘Minnie The Moocher en het ondertussen alom bekende James Brown Medley die eindigde met de tonen van ‘Shake Your Moneymaker’, kortom PARTY TIIIIIIME !!! Iedereen tevreden en het zou niet makkelijk zijn om deze prestatie te overtreffen.
Deze taak was weggelegd voor Lightnin Guy And The Mighty Gators, onder leiding van Guy Verlinde. Voor de gelegenheid was deze vergezeld van onze vriend Bill Roseman en een sterk duo blazers. Eerlijk is eerlijk en de twee voorgaande keren waar ik Guy heb gezien was ik niet echt overdonderd. Ik weet niet hoe dit komt maar het heeft mij nooit kunnen aangrijpen. Ik hoopte dus dat het deze keer, en met een zevenkoppige band, wel zou lukken. Er werd volle gas gestart met ‘I Got Loaded’ en het soulvolle ‘Ain’t No Sunshine’. De blazers geven een extra push aan het geheeld en het klonk mij toch iets beter dan de vorige keren. Allemaal geweldige muzikanten , echt waar , topklasse en dat hoor je . De band is zeer goed op elkaar ingespeeld en Guy doet zijn best om het publiek mee te trekken in de set. Dat scheen aardig te lukken met een aantal jonge gasten , vooraan het podium. Maar ik vroeg me af of ze het niet deden om op te vallen, dan niet voor de muziek. We kregen nog een goeie ‘Hipshake’ te horen en ook ‘Automatic’ kon mij wel bekoren, maar echt een “waw’ gevoel hield ik er niet aan over. Geef mij maar de Professor en zijn “Aholics”, maar dat is kwestie van smaak zeker?
Enfin, niet getreurd en alvast weer een pluim op de hoed van de “mannen van Zele” voor het puike werk en zeker tot volgend jaar. Voor mij zat de avond er op en reed ik naar huis met de laatste van The Nighthawks in de cd-speler, aftellend naar mijn komende vakantie.
Marcel
Meer foto's
www.rootstime.be
De 9de editie van het blues festival van Zele was door de mannen van de bluesstore voor deze editie volledig Belgisch getint. Vorig jaar hadden ze als afsluiter Memo Gonzalez maar de optie voor editie 2010 was gaan voor 3 groepen van eigen bodem.Opener was net als de Nacht van de Blues te Wuustwezel weggelegd voor de formatie Fried Bourbon.
Vorig optreden leerde ik de nieuwe rhythm sectie kennen en dus waren zij nu niet nieuw meer. Na een zeer aangename namiddag kwamen we goed op tijd aan in Zele en doordat de soundcheck nog niet had plaatsgevonden konden we nog vlug de inwendige mens gaan versterken.Iets voor de klok van 20.00 begonnen Steve en Tim er aan en het leek wel of ze al onmiddellijk de vlam in de pan wilden brengen hier in de feesttent.
Blues van de bovenste plank met soms enkel zijpasjes zijn het handelsmerk van Fried Bourbon. M’n favorietje liet zelfs niet lang op zich wachten want na opener ‘Go Ahaed’ en ‘That’s Alright’ van Jimmy Rogers kwam al vlug het mooie ‘Blue Picasso Night’ en zelfs soulmate Anny kon er zich in vinden.
De pogingen om de tent op de markt om te toveren tot een bruine kroeg lukte maar gedeeltelijk doordat er wel wat aanwezigen waren voor wie blues nog ongekend is, maar uiteindelijk zwichten ook zij voor nummers als ‘Ding Dong’ en afsluiter ‘We Gotta Go’. Sterke opener voor het bluesfestival van Zele maar dat is de normaalste zaak van de wereld wanneer je met een Belgische topper opent.
De sfeer zat er wel goed in al stond de volumeknop duidelijk een paar streepjes te hoog en ook al werd dit gemeld toch bleef de man achter de knoppen hardhandig vasthouden aan zijn volume en dit wanneer muziek vele malen fijner klinkt wanneer de niet overstuurt. Ook bij band nr2 was dit het geval en wetende dat Prof Deaf en zijn gevolg zo'n 7 man sterk op het podium staat kan je wel denken dat dit vonken zou geven.
Ikzelf had deze formatie nog maar 1 keer aan het werk gezien en toen al vond ik het spijtig dat ze niet meer precense geven op onze podia want zij kunnen zonder meer de ambiance ten top drijven met soul , blues en swing. Prof. Deaf & his Swingaholics zijn een uitstervend ras waarvan de formule van big band achterhaald lijkt maar tekenen voor een set vol pure swing & soul. Een heuse 'horn section' , een double bass, een smoelschuiver, een drummer en een uistekende gitarist met een White Falcon en dan hoor ik er al vele zeggen meer moet dat niet zijn.
Vanaf de eerste tonen met ‘Choo Choo’ en T-Bone Shuffle krijgen ze zonder moeite enkel koppeltjes gezwind op de dansvloer en zelfs met megasleper ‘Need Your Love So Bad’ moest ik me eventjes inhouden om iemand ten dans te vragen. ‘Jump Jive’ en ‘Make Up Your Mind’ zijn natuurlijk nummers waarvoor je niet bluesgezind moet zijn en kent zowat iedereen.
Wanneer ze aan James Brown beginnen komt zowat de ganse tent los. Deze 2de band was gans totaal anders dan de eerste maar een geslaagd bluesfestival hangt soms ook af van de diversiteit die we te horen krijgen en daarmee zitten ze hier in Zele al snor…
Als afsluiter hadden ze Lightnin Guy & The Mighty Gators aangetrokken….hoe was er dan nog een plaats waar Guy en de zijnen nog niet aan de bak was geweest? Guy Verlinde heeft zonder discussie een zeer druk programma afgewerkt en zelfs BRBF Peer kent geen geheimen meer voor hem. Voor de gelengenheid hadden ze er een blazers sectie aan toegevoegd en ook de basspeler was nieuw, maar met de vertrouwde Bill Roseman.
Highway King, Goin’ Down en I Got Loaded zo steek je natuurlijk het vuur meteen aan de lont en zelfs wanneer Guy aan Bill Withers zijn ‘Ain’t No Sunshine begint kijkt iedereen toch verwonderlijk op en moeten de niet bluesfanaten toch gaan denken, ja we zouden meer naar een bluesfestival moeten gaan…
Akoestisch intermezzo met een parel als 'Bring It On Home' is zo'n nummer dat door iedereen gesmaakt kan worden en ook daarmee brengt Guy er velen in vervoering volgend door New Orleans sfeer, ook steeds goed om de sfeer omhoog te krikken al was dit hier in Zele niet nodig maar Bon Ton Rouler en Gator Bop halen ook bij Guy het onderste uit de kan en zo kunnen ze hier aan hun 10de editie beginnen te denken…See you later…
Met dank aan Ronny (Hookrock) voor de info en zeker aan Anny voor een zonnige en zeer mooie dag...;-) en niemand haar zonnebril gezien.... |
|
