The Blues Store verlaat het pinksterweekend
Het Blues Store festival zal naar jaarlijkse gewoonte niet meer door gaan in het Pinksterweekend, met pijn in het hart nemen wij afscheid van de tent en het centrum van Zele, wij verhuizen naar onze nieuwe locatie zaal ONS HUIS in Huivelde Zele.
Het festival gaat door op Zaterdag 22 September 2012 verdere info volgt nog.
Nieuwe live locatie The Blues Store,
Het begon stilaan op een jaarlijkse calvarietocht te lijken onze zoektocht naar een geschikt onderdak voor onze clubavond. Door de teloorgang van het zalenpotentieel in Zele centrum, fungeerde Huguette (de kantinehoudster van sporthal VHVD) als reddingsboei in 2010.De kantine is leuk, maar ademt niet de sfeer uit die we vonden in zaal De Kroon. Helaas!!! de zaakvoerders hielden het voor bekeken en ook zaal Den Anker kapte ermee. Opnieuw begon de ontdekkingstocht voor de BluesStore discimpelen, met een zeer aangename wending tot gevolg. De laatste warme zaal in onze gemeente bleek zaal Ons Huis te wezen in Zele-Huivelde. Het complex krijgt momenteel een ferme opknapbeurt en oogt stukken frisser en gezelliger dan onze voorgaande locaties, deze kans mochten we niet laten liggen en zaterdag 26 november kwam in de agende terecht van de uitbaters. Alles is er binnen handbereik voor onze bluesorganisatie ; een puik podium, nieuw sanitair,een knap ingepaste toog (héééél belangrijk), voldoende zitplaatsen, goede verwarming indien nodig (eind november) en parkeergelegenheid te over. Kortom, een goede keuze van onze bluesjongens die ditmaal een langer leven beschoren lijkt dan 2 jaar.
Bluesical greetings from ; Patrick "Stagemaster"Jans,Patrick"Assistent stagemaster"Smekens,Christiaan "Tapmaster"Poppe,Johan"All rounder"Van De Burgt en Marc"I love the micro"du Mesniel.
Verslag clubavond
CLUBCONCERT The Blues Store Zele 26/11/2011
Het is in de inmiddels gekende Zeelse Bluesmiddens een traditie geworden om jaarlijks naast het festival, één of twee clubconcerten te organiseren. Een goede zaal vinden is daarbij een moeilijke opdracht. Te groot, te klein, te duur, te politiek, te katholiek, niet conform de veiligheid, moeilijk bereikbaar, geen of te kleine parking.....moeilijk moeilijk!Ditmaal, na diverse zalen te hebben gekend de voorbije jaren, hadden de Zeelse Bluesmannen de perfekte zaal gevonden. Weliswaar op één van de Zeelse gehuchten buiten het centrum, Huivelde heet de plaats, maar goed bereikbaar en met veel parkeerplaats om en rond.“Ons Huis”,, heeft de perfekte grootte, perfekte lay-out, perfekte akoestiek en perfekte sanitaire -en taptechnische voorzieningen, perfekt podium en het was er nog gezellig ook.
Na de gebruikelijke handjes en zoentjes aan Jan, Pier, Pol en Perla, vonden we een tafeltje in het midden voor het podium. Nu was het wachten op de eerste groep van de avond: ED AND THE GATORS.Wij hadden reeds enig donkerbruin vermoeden, dat deze band enkele verassingen in petto had. Enkele van hen hadden we aan het werk gezien bij life opnames en een jam in Sint Eloois Winkel, enkele jaren geleden.Met name de bassist, STEFAN BORET, een gekende persoonlijkheid in de Bluesmiddens, en de gitarist ARNE DEMETS, een 18 jaar jonge gitaarcrack.Ook de drummers, JOHAN GUIDEE, was ons geen onbekende. We zagen hem dikwijls samen met Stefan Boret als oersterke rithmesectie, en als drummer van Hideway. De zanger-muileschuiver ED DESMUL echter, was ons niet bekend, maar naar we vernamen had die ook al vele hete en woelige Blueswatertje doorzwommen. Ik ga ook hier niet overgaan tot een opsomming van de gebrachte nummers. We kennen stilaan wel de klassiekers die steeds weer terugkomen bij de doorsnee Bluesoptredens. Met alle eerbied voor de eigen nummers, die trouwens meestal wel te smaken zijn, en bewondering voor goede bewerkingen van bestaande nummers, zijn het niet de titels en auteurs die bij mij blijven hangen, maar de tekst en de muziek. Al speelt men nummers van Eddy Wally, Vader Abraham of La Esterella, als het Bluezy klinkt, een eenvoudige maar toffe tekst heeft, een goed begin en een goed einde heeft, dan is het voor mij wel in orde. Het “buikgevoel” begrijp je?
Dus, had ik hier dat “buikgevoel”.............? Ja. Zeer zeker. Deze jongens zetten een oerdegelijk optreden neer dat sober, strak, afgewerkt en op hoog niveau mag genoemd worden. Een hele reeks stevige rithmische nummers, afwisselend met enkele originele spitsvondigheden en een hoog “real blues” gehalte, met tussendoor een tractatie van swing en bebop, op het randje van “Billie” af. De afwisseling was groot en origineel, alhoewel ik ietsje te weinig trage Blues hoorde, een “Texas Flood” van Stevie daar gelaten. Het viel mij vooral op dat de gitarist Arne, sedert de paar jaar dat ik hem ken, een hele evolutie, om niet te zeggen een revolutie doormaakte in zijn spel. Enkele jaren geleden hoorde ik hem als virtuose gitarist, maar met een sterke neiging tot naspelen van groten zoals Stevie Ray Vaughn. Nu hoorde ik duidelijk dat deze jonge kerel een eigen(zinnige) stijl had ontwikkeld. Ik kan hem enkel maar bewonderen daarvoor, want weinigen hebben de moed en de durf om van de gekende patronen af te wijken. Laten we hopen dat hij die lijn voort zet, want het klonk origineel en belooft nog spetter en vuur voor de komende jaren. De zang was goed en toonjuist, maar ik bespeurde een beetje moeheid af en toe. Nu ja misschien had hun drukke agenda en de aankomende winter daar iets mee te maken.Over de rithmesectie niets dan goed. Met zo een basis zit je in een zetel.Ook het volume viel heel goed mee; juist gepast. Geen herrie, maar de juiste noot op de juiste plaats en een volume om alles duidelijk te kunnen onderscheiden. Al met al viel dit optreden dus zeer goed mee voor deze ouwe rat. Deze groep zullen we zeker nog horen op grotere festivals.
Als tweede groep kregen we de TWELVE BAR BLUES BAND uit Nederland te horen. Aan het materiaal dat ze op het podium sleurden kon je al zien, dat het hier om een heel ander volume zou gaan dan bij de vorige groep. Velen onder mijn lezers weten, dat ik een hekel heb aan groot lawaai en hierbij vreesde ik wel voor mijn trommelvliezen. Maar ik mocht geen vooroordeel hebben, en dus keek ik vol verwachting uit naar de set van een band die ik nog nooit gehoord had.Twelve Bar blues band bestaat uit ouwe rotten zoals zanger en harmonicaspeler JAN J. SCHERPENZEEL en gitarist/slide KEES DUSINK, die samen de band oprichtten en er een paar andere puike muzikanten bijsleurden. De bassist PATRICK OBRIST, die een show op zichzelf vormde, de drummer MARCEL BAKKER, die voor mij best “sledgehammer” mag genoemd worden, en de tweede gitarist RANDY PEARS, die achteraf gezien eigelijk niet moest onderdoen voor de leadgitarist. Deze groep heeft in eigen land een oersterke reputatie, en dat ze die reputatie verdienden bleek uit het optreden dat ze hier gaven.
Een programma vol eigen nummers, het een al sterker dan het andere. Alle genres van klassieke tot moderne Blues en Rithm&blues werden hier als een tapijt over het publiek gespreid. Hier en daar zelfs een gedurfde Bluesballade, met sterk gevarieerd klanken, accenten en effecten. Slidegitaar van de bovenste plank, origineel sologitaarwerk, diepschuivend smoelwerk van de harmonica, sterke zang en hoog showgehalte......waarom in 's hemelsnaam halen wij toch altijd maar die dure Amerikanen naar hier, terwijl er hier op ons oude continent zoveel talent is?? Tot mijn groot spijt, want het was werkelijk topklasse, moet ik zeggen dat het volume (dikwijls bij Nederlanders) toch iets te hoog stond. Ze waren zeker virtuoos genoeg om het met minder volume waar te maken en moesten zeker geen power sturen om onvolkomenheden te verdoezelen.
Maar in een tijd van topconcerten met geluidinstallaties van tienduizenden watts op festivals en met de buikbonkende beats van moderne klanken zoals “Belgian Dans” gebracht door “Reggie's”-en andere consoorten, hebben we eigelijk nog niet te klagen bij onze ouwe trouwe Bluesmuziek. Ik klaag dus ook niet, integendeel; samen met mijn vrienden klasseren we dit clubconcert bij het beste wat we in Zele al gehoord hebben. Als die mannen van THE BLUES STORE op die lijst verder gaan, zullen ze ons nog enkele aangename Bluesorgasmes bezorgen de komende jaren.
Voldaan zoemden we met mijn autootje over de E17 huiswaarts. Op de radio klonk zacht “Boom Boom” van John Lee Hooker. Mijn hart sloeg ook boomboomboom. De opwinding van het concert maakte langzaam plaats voor een moe en slaperig gevoel...... Nog vijftien kilometertjes en we zijn thuis......
Bluesdevil